CORONA JOURNAL

  • Jenneke 

Corona waart al gedurende enige tijd rond en mijn plan was er niet Teveel aandacht aan te besteden. De nodige maar niet de alles overheersende- elke minuut van de dag aandacht. Tussen alle leuke, lieve en opbeurende acties die online op touw gezet worden zat er ook een van Brenda van Es; schrijven over je corona tijd. Een week lang stuurde ze elke ochtend een mail met daarin een schrijf opdracht. en schrijven kan ik niet weerstaan, dus toch maar een stukje Corona.

Dag 1, mail 1, opdracht 1: Al gaande leer ik waar ik naartoe moet.

Woendag 18 maart 6.55 uur. De dieren hebben gegeten en de vaatwasser loopt, Time to write! Bovenstaande zin, Al gaande leer ik waar ik naartoe moet. Ja je moet mee met de flow en ik merk dat het stap voor stap gaat. Eerst hoor je dat er een virus uitgebroken is in china, wuhan. ‘erg zeg’ maar wel erg ver weg. in een korte tijd raken duizenden mensen besmet, heel snel al 80.000 en dat is nog lang niet het eind. het ‘erg zeg’ verandert in ‘so, dat is wel heel erg’. als dan de beelden op tV verschijnen van de enorme aantallen die er ook aan overlijden wordt het ‘vreselijk’.

China kiest voor een lockdown, supergoed maar er hebben al legio mensen gereisd tussen wuhan en de rest van de wereld en druppeltjes corona beginnen zich te verspreiden. er is nog geen angst, wel zorgen bij sommigen. anderen zijn nog laconiek ‘het zal zo’n vaart niet lopen’ en eigenlijk is nog niemand genegen er enige rekening mee te houden. ik ook niet. ik ben er gewoon niet mee bezig en onbewust ben ik er misschien van overtuigd dat het inderdaad zo’n vaart niet zal lopen en hier niet zal komen.

Een vakantie naar Hongarije en Kroatië staat gepland voor over 10 dagen, daarna een midweekje centerparcs. En dan is het virus ineens in europa, noord italië. Fred begint het eng te vinden want noord italië ligt wel heel dicht bij kroatië. Ik ben nog steeds van ‘we zien wel’. italië neemt meteen rigoureuze maatregelen, noord italië gaat op slot maar heel veel toeristen waren hier al om te skiën en zo druppelt corona weer verder en baant zich een weg door de wereld. niet langzaam maar zeker, maar snel en zeker.

zorg wordt angst bij velen. vrijwillige adviezen worden verplichte regels, verzoeken worden verboden. de wereld wordt stukje voor stukje stil gezet. Waarom? vragen veel mensen zich af. Puur toeval of heeft het zoals ook een aantal denken een diepere reden? Moeten we eens heel goed nadenken over waar we nu eigenlijk mee bezig zijn? móeten we eens stilstaan? De mens is bewust of onbewust de wereld aan het misbruiken en uithollen. De poolkappen smelten, de amazone wordt ontbost, diersoorten sterven uit door ons gedrag, er is een stikstof probleem en de zeebodem bestaat voor een groot deel uit door ons gedumpt plastic, om zo maar eens een paar dingen te noemen. ‘erg zeg’ maar we leven nog gewoon door, kopen onze zoveelste auto, onze 12de spijkerbroek, 14de tas, 700ste jurk. we hebben het allemaal NODIG om gelukkig te zijn, toch? en daarnaast hebben we er recht op we werken ons tenslotte 3 slagen in de rondte, we weten van voren niet dat we vanachter leven en hebben amper tijd om adem te halen. onze kinderen moeten ongeveer van geboorte afaan naar de ‘opvang’ want wij moeten werken. gelukkig hebben we onze ‘master smoes’ ‘dat is goed voor ze, daar worden ze zelfstandig van…’

al gaande leer ik waar ik naartoe moet. dus gaande…..naar stilstaan. even pauze, even pas op de plaats, even ervaren hoe het leven is als je niet altijd hoeft te rennen en vliegen. samen ontbijten in plaats van kind in de opvang en ouders in de file in de stress om op tijd te komen. even gewoon niks moeten, en nu zelfs niks mogen, niks anders dan thuis zijn. Stilstaand leer ik gaandeweg waar ik naartoe moet en wat echt belangrijk is. Wat mis ik tijdens dit stilstaan? m’n alarmklok die ’s morgens vroeg afloopt? m’n werk? m’n altijd haasten? mijn tijd tekort? m’n nieuwe aankopen? nee, ik niet. maar het zal voor iedereen ongetwijfeld anders zijn. ik mis m’n sociale contacten maar ik geniet van de vrijheid mijn tijd aan mezelf te kunnen besteden zonder mezelf daar schuldig over te voelen. corona, vreselijk voor diegenen die een dierbare eraan af moeten geven. een wake-up call voor de rest?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *